Πρώτος μήνας στην Α΄ Γυμνασίου: Γιατί ο μαθητής δυσκολεύεται ξαφνικά στη μελέτη και πώς τον βοηθάμε να προσαρμοστεί

Μέχρι πέρυσι το παιδί ολοκλήρωνε τη μελέτη του σχετικά εύκολα. Τώρα ξεχνά ποια μαθήματα έχει, χάνει φωτοτυπίες, αφήνει εργασίες για την τελευταία στιγμή και χρειάζεται συνεχείς υπενθυμίσεις. Κάθεται στο γραφείο, αλλά δεν γνωρίζει από πού να ξεκινήσει. Ο γονέας αναρωτιέται: «Πώς γίνεται να δυσκολεύεται τόσο ξαφνικά;»

Η είσοδος στην Α΄ Γυμνασίου δεν είναι απλώς αλλαγή σχολικού κτιρίου ή βιβλίων. Ο μαθητής καλείται να προσαρμοστεί ταυτόχρονα σε περισσότερους καθηγητές, διαφορετικούς τρόπους διδασκαλίας, αυξημένη ύλη, νέες παρέες και μεγαλύτερες απαιτήσεις αυτονομίας. Πολλοί κανόνες που στο Δημοτικό υπενθυμίζονταν συστηματικά θεωρούνται πλέον αυτονόητοι.

Έτσι, ένα παιδί που διαθέτει τις απαραίτητες γνώσεις μπορεί να δυσκολεύεται επειδή δεν έχει ακόμη αναπτύξει τον τρόπο οργάνωσης που απαιτεί το νέο περιβάλλον. Ο πρώτος μήνας χρειάζεται να αντιμετωπίζεται ως περίοδος εκμάθησης μιας καινούργιας καθημερινότητας και όχι ως άμεση δοκιμασία ανεξαρτησίας.

Βασικά Σημεία-κλειδιά

• Η Α΄ Γυμνασίου αυξάνει απότομα τις απαιτήσεις οργάνωσης και αυτονομίας.
• Η προσωρινή δυσκολία δεν σημαίνει τεμπελιά ή μαθησιακή αδυναμία.
• Ο γονέας βοηθά περισσότερο ως καθοδηγητής παρά ως καθημερινός ελεγκτής.

Τι αλλάζει από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο;

Στο Δημοτικό, ένας βασικός εκπαιδευτικός οργανώνει μεγάλο μέρος της ημέρας, γνωρίζει καλά τον μαθητή και υπενθυμίζει συχνά τις υποχρεώσεις του. Στο Γυμνάσιο, κάθε καθηγητής έχει διαφορετικές προσδοκίες, τρόπο παράδοσης και σύστημα εργασιών.

Ο μαθητής πρέπει πλέον να:

• Παρακολουθεί περισσότερα μαθήματα.
• Καταγράφει οδηγίες από διαφορετικούς καθηγητές.
• Μεταφέρει τα σωστά βιβλία και τετράδια.
• Θυμάται εργασίες και ημερομηνίες αξιολόγησης.
• Προσαρμόζεται σε διαφορετικούς τρόπους εξέτασης.
• Υπολογίζει πόσο χρόνο απαιτεί κάθε εργασία.
• Ζητά μόνος του διευκρινίσεις.
• Διαχειρίζεται νέες κοινωνικές σχέσεις.

Αυτές οι απαιτήσεις βασίζονται σε δεξιότητες που δεν έχουν ολοκληρώσει την ανάπτυξή τους στην αρχή της εφηβείας. Η οργάνωση, ο σχεδιασμός, η μνήμη εργασίας, η διαχείριση χρόνου και ο έλεγχος της προσοχής αποτελούν εκτελεστικές λειτουργίες που συνεχίζουν να ωριμάζουν.

Γιατί το παιδί φαίνεται ξαφνικά ανοργάνωτο;

Η μετάβαση δεν δημιουργεί απαραίτητα μια νέα δυσκολία. Συχνά αποκαλύπτει μια αδυναμία που στο Δημοτικό αντισταθμιζόταν από τη σταθερή δομή και τις υπενθυμίσεις των ενηλίκων.

Ένα παιδί μπορεί να θυμόταν τις εργασίες του επειδή ο δάσκαλος τις έγραφε πάντα στο ίδιο σημείο. Στο Γυμνάσιο πρέπει να ακούσει την οδηγία, να την καταγράψει ενώ η τάξη ετοιμάζεται για το επόμενο μάθημα και να θυμηθεί πού την έγραψε.

Παράλληλα, πολλές σχολικές εργασίες γίνονται πιο σύνθετες. Η οδηγία «διάβασε το κεφάλαιο» δεν διευκρινίζει αν πρέπει να εντοπίσει βασικές έννοιες, να απαντήσει σε ερωτήσεις ή να προετοιμαστεί για προφορική εξέταση. Ο μαθητής πρέπει να μετατρέψει μόνος του μια γενική απαίτηση σε συγκεκριμένα βήματα.

Η δυσκολία, επομένως, δεν δείχνει πάντοτε έλλειψη ενδιαφέροντος. Μπορεί να δείχνει ότι το παιδί δεν έχει μάθει ακόμη πώς οργανώνεται η μελέτη σε ένα πιο απαιτητικό σύστημα.

Το συναισθηματικό φορτίο της μετάβασης

Η προσαρμογή δεν αφορά μόνο τα μαθήματα. Ο μαθητής προσπαθεί να καταλάβει πού ανήκει, ποιοι είναι οι νέοι φίλοι του, πώς θα τον αντιμετωπίσουν οι μεγαλύτεροι μαθητές και τι περιμένουν οι καθηγητές.

Μπορεί να ανησυχεί για το αν θα χαθεί στο κτίριο, αν θα ξεχάσει ένα βιβλίο ή αν θα εκτεθεί μπροστά στην τάξη. Ακόμη και όταν δεν μιλά για αυτά, η διαρκής παρακολούθηση του νέου περιβάλλοντος καταναλώνει ενέργεια και προσοχή.

Μετά το σχολείο, το παιδί μπορεί να επιστρέφει κουρασμένο, ευερέθιστο ή σιωπηλό. Αυτή η αντίδραση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συνέβη κάτι σοβαρό. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας να προσαρμόζεται για πολλές ώρες σε νέες απαιτήσεις.

Ποιες δυσκολίες είναι αναμενόμενες τον πρώτο μήνα;

Κατά τις πρώτες εβδομάδες είναι συνηθισμένο ο μαθητής να:

• Ξεχνά περιστασιακά ένα βιβλίο ή μια εργασία.
• Χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να οργανώσει την τσάντα του.
• Μην υπολογίζει σωστά τον χρόνο μελέτης.
• Αισθάνεται αβεβαιότητα για τις απαιτήσεις των καθηγητών.
• Κουράζεται γρηγορότερα από ό,τι στο Δημοτικό.
• Χρειάζεται υπενθυμίσεις για το πρόγραμμα.
• Παρουσιάζει μικρές μεταβολές στη διάθεση.

Το σημαντικό είναι να παρατηρείται σταδιακή βελτίωση. Με την επανάληψη, οι χώροι, οι κανόνες και οι διαδικασίες γίνονται πιο οικεία. Αντίθετα, όταν οι δυσκολίες εντείνονται ή επηρεάζουν σημαντικά τη λειτουργικότητα, χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή.

Πώς βοηθάμε τον μαθητή να οργανώσει τη μελέτη του;

Δημιουργούμε ένα σταθερό σημείο καταγραφής

Ο μαθητής χρειάζεται ένα μοναδικό σημείο στο οποίο καταγράφει όλες τις εργασίες, τα διαγωνίσματα και τα υλικά που πρέπει να φέρει. Μπορεί να είναι ημερολόγιο, εβδομαδιαίο πρόγραμμα ή συγκεκριμένο τετράδιο.

Η χρήση πολλών διαφορετικών χαρτιών και εφαρμογών αυξάνει τον κίνδυνο να χαθούν πληροφορίες. Στην αρχή, ο γονέας μπορεί να ελέγχει μαζί με το παιδί αν η καταγραφή είναι πλήρης. Σταδιακά, ο έλεγχος μειώνεται.

Δεν αρκεί να υπάρχει ένα ημερολόγιο. Ο μαθητής πρέπει να μάθει πότε το ανοίγει, τι ακριβώς γράφει και πώς χρησιμοποιεί τις πληροφορίες όταν επιστρέφει στο σπίτι.

Οργανώνουμε την τσάντα την προηγούμενη ημέρα

Η πρωινή βιασύνη δεν είναι κατάλληλη στιγμή για σύνθετες αποφάσεις. Η τσάντα μπορεί να ετοιμάζεται κάθε απόγευμα με βάση το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας.

Μια σύντομη λίστα ελέγχου μπορεί να περιλαμβάνει:

• Βιβλία και τετράδια.
• Ολοκληρωμένες εργασίες.
• Κασετίνα και απαραίτητα υλικά.
• Εξοπλισμό για ειδικά μαθήματα.
• Κλειδιά, κάρτα μετακίνησης ή άλλα προσωπικά αντικείμενα.

Στην αρχή, ο γονέας παραμένει κοντά χωρίς να ετοιμάζει ο ίδιος την τσάντα. Αν αναλάβει ολόκληρη τη διαδικασία, το παιδί δεν έχει ευκαιρία να μάθει.

Χωρίζουμε τη μελέτη σε συγκεκριμένες εργασίες

Η οδηγία «Πήγαινε να διαβάσεις» είναι ασαφής. Ο μαθητής χρειάζεται να μετατρέψει τη μελέτη σε μικρούς στόχους:

• Διαβάζω δύο σελίδες Ιστορία.
• Εντοπίζω τις βασικές έννοιες.
• Απαντώ στις ερωτήσεις κατανόησης.
• Λύνω τις τρεις ασκήσεις Μαθηματικών.
• Ελέγχω αν έχω εργασία στη Γλώσσα.

Κάθε εργασία μπορεί να σημειώνεται όταν ολοκληρώνεται. Η ορατή πρόοδος μειώνει την αίσθηση ότι «έχω πάρα πολλά» και βοηθά το παιδί να παραμένει στον στόχο.

Διδάσκουμε πώς να θέτει προτεραιότητες

Πολλοί μαθητές ξεκινούν από το πιο εύκολο ή το πιο ευχάριστο μάθημα και αφήνουν μια απαιτητική εργασία για αργά το βράδυ. Άλλοι αφιερώνουν υπερβολικό χρόνο σε μία λεπτομέρεια και δεν προλαβαίνουν τα υπόλοιπα.

Βοηθήστε το παιδί να εξετάζει:

• Τι πρέπει να ολοκληρωθεί για την επόμενη ημέρα;
• Ποια εργασία χρειάζεται περισσότερο χρόνο;
• Υπάρχει διαγώνισμα ή παράδοση μέσα στην εβδομάδα;
• Ποιο μάθημα χρειάζεται βοήθεια από ενήλικα;

Η οργάνωση μπορεί να γίνεται μαζί για λίγα λεπτά στην αρχή της μελέτης. Δεν χρειάζεται ο γονέας να παραμένει δίπλα του σε όλη τη διάρκειά της.

Χρησιμοποιούμε σύντομες περιόδους συγκέντρωσης

Η πολύωρη παραμονή στο γραφείο δεν σημαίνει αποτελεσματική μελέτη. Ένα παιδί που είναι ήδη κουρασμένο μπορεί να κοιτάζει το βιβλίο χωρίς να επεξεργάζεται το περιεχόμενο.

Σύντομες περίοδοι συγκέντρωσης με μικρά διαλείμματα είναι συχνά πιο λειτουργικές. Η διάρκεια προσαρμόζεται στον μαθητή και στη φύση της εργασίας. Το διάλειμμα πρέπει να είναι συγκεκριμένο και να μην εξελίσσεται σε ατελείωτη χρήση της οθόνης.

Χρήσιμο είναι να ολοκληρώνεται πρώτα ένα σαφές βήμα και μετά να ακολουθεί το διάλειμμα.

Διδάσκουμε ενεργητικές τεχνικές μελέτης

Η απλή επανάληψη του κειμένου δεν εξασφαλίζει μάθηση. Ο μαθητής μπορεί να χρησιμοποιεί:

• Λέξεις κλειδιά.
• Σύντομα σχεδιαγράμματα.
• Ερωτήσεις και απαντήσεις.
• Χρονογραμμές.
• Παραδείγματα.
• Εξήγηση του μαθήματος με δικά του λόγια.
• Ανάκληση χωρίς να κοιτάζει το βιβλίο.

Κάθε μάθημα απαιτεί διαφορετικό τρόπο μελέτης. Τα Μαθηματικά χρειάζονται κατανόηση και εφαρμογή σε ασκήσεις, ενώ η Ιστορία χρειάζεται σύνδεση προσώπων, γεγονότων, αιτιών και αποτελεσμάτων. Η ίδια στρατηγική δεν μπορεί να χρησιμοποιείται μηχανικά παντού.

Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του γονέα;

Ο μαθητής της Α΄ Γυμνασίου χρειάζεται περισσότερη αυτονομία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να αναλάβει αμέσως όλες τις νέες ευθύνες χωρίς εκπαίδευση. Η αυτονομία χτίζεται με σταδιακή απόσυρση της υποστήριξης.

Ο γονέας μπορεί να λειτουργεί ως καθοδηγητής:

• Βοηθά να δημιουργηθεί το σύστημα οργάνωσης.
• Κάνει σύντομο έλεγχο στην αρχή και στο τέλος.
• Ρωτά ποιο είναι το σχέδιο του παιδιού.
• Υπενθυμίζει τη στρατηγική και όχι κάθε μεμονωμένη εργασία.
• Επιτρέπει μικρές, ασφαλείς συνέπειες.

Αντί να ρωτά συνεχώς «Διάβασες;», μπορεί να πει: «Ποια είναι τα τρία πράγματα που έχεις προγραμματίσει για σήμερα;»

Αποφύγετε να ελέγχετε την ηλεκτρονική πλατφόρμα του σχολείου κρυφά ή να αναλαμβάνετε κάθε επικοινωνία με τους καθηγητές. Ο μαθητής χρειάζεται να μάθει σταδιακά να ζητά διευκρινίσεις και να αναλαμβάνει ευθύνη για τις υποχρεώσεις του.

Τι κάνουμε όταν ξεχνά μια εργασία;

Η πρώτη αντίδραση χρειάζεται να είναι διερευνητική και όχι κατηγορητική. Ρωτήστε σε ποιο σημείο χάθηκε η πληροφορία. Δεν άκουσε την οδηγία; Δεν την κατέγραψε; Την έγραψε σε λάθος τετράδιο; Την είδε, αλλά υποτίμησε τον χρόνο που χρειαζόταν;

Κάθε αιτία χρειάζεται διαφορετική λύση. Η γενική συμβουλή «Να είσαι πιο υπεύθυνος» δεν διδάσκει συγκεκριμένη δεξιότητα.

Ο μαθητής μπορεί να αναλάβει την αποκατάσταση, ενημερώνοντας ο ίδιος τον καθηγητή και οργανώνοντας πότε θα ολοκληρώσει την εργασία. Ο γονέας δεν χρειάζεται να τον προστατεύει από κάθε μικρή συνέπεια, αλλά να βεβαιώνεται ότι γνωρίζει πώς να διορθώσει την κατάσταση.

Ύπνος, διατροφή και χρόνος αποφόρτισης

Η σχολική προσαρμογή επηρεάζεται από τη σωματική κατάσταση. Η έλλειψη ύπνου δυσκολεύει την προσοχή, τη μνήμη, τη ρύθμιση του συναισθήματος και τη διαχείριση των υποχρεώσεων.

Μια σταθερή βραδινή ρουτίνα και ο περιορισμός της έντονης χρήσης οθονών πριν από τον ύπνο μπορούν να βοηθήσουν. Ο μαθητής χρειάζεται επίσης φαγητό και λίγο χρόνο αποφόρτισης μετά το σχολείο πριν ξεκινήσει τη μελέτη.

Ο χρόνος ξεκούρασης δεν πρέπει να καταργείται ως τιμωρία για την αργή μελέτη. Η κίνηση, οι φίλοι και τα ενδιαφέροντα αποτελούν σημαντικό μέρος της προσαρμογής και της ψυχικής ευεξίας.

Η κοινωνική προσαρμογή επηρεάζει τη μελέτη

Ένας μαθητής που ανησυχεί για τις παρέες ή αισθάνεται μόνος μπορεί να δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί. Μην περιορίζετε τη συζήτηση μόνο στις εργασίες και στους βαθμούς.

Ρωτήστε ποιο ήταν το πιο εύκολο και το πιο δύσκολο σημείο της ημέρας, με ποιον κάθισε στο διάλειμμα ή σε ποιο μάθημα αισθάνθηκε πιο άνετα. Ακούστε χωρίς να προσφέρετε αμέσως λύσεις.

Αν υπάρχουν ενδείξεις αποκλεισμού, εκφοβισμού ή έντονης μοναξιάς, χρειάζεται έγκαιρη συνεργασία με το σχολείο. Η ακαδημαϊκή δυσκολία μπορεί να είναι δευτερογενής συνέπεια μιας κοινωνικής πίεσης.

Πώς συνεργαζόμαστε με το σχολείο;

Αν οι δυσκολίες επιμένουν, επικοινωνήστε με τον υπεύθυνο καθηγητή ή με εκπαιδευτικούς βασικών μαθημάτων. Περιγράψτε συγκεκριμένα όσα παρατηρείτε, χωρίς να αποδίδετε προθέσεις στο παιδί.

Χρήσιμες ερωτήσεις είναι:

• Καταγράφει τις εργασίες μέσα στην τάξη;
• Παρακολουθεί τις οδηγίες;
• Ολοκληρώνει τις εργασίες στον προβλεπόμενο χρόνο;
• Ζητά βοήθεια όταν δεν καταλαβαίνει;
• Παρατηρείται η ίδια δυσκολία σε όλα τα μαθήματα;
• Πώς συμμετέχει κοινωνικά;

Η συνεργασία μπορεί να οδηγήσει σε απλές προσαρμογές, όπως σαφέστερες γραπτές οδηγίες, έλεγχος της καταγραφής ή περισσότερο οργανωμένο υλικό.

Το σχολικό βοήθημα «Ιστορία Α΄ Γυμνασίου» της Upbility μπορεί να υποστηρίξει τη μετάβαση σε ένα απαιτητικό θεωρητικό μάθημα, παρουσιάζοντας την ύλη με απλά κείμενα, λέξεις κλειδιά, σχεδιαγράμματα, εικόνες και ερωτήσεις κατανόησης που ενθαρρύνουν τον μαθητή να ανακαλεί και να εξηγεί με δικά του λόγια.

Πότε η δυσκολία δεν είναι μόνο προσαρμογή;

Χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή όταν, μετά τις πρώτες εβδομάδες, δεν εμφανίζεται καμία σταδιακή βελτίωση ή όταν η κατάσταση επιδεινώνεται.

Σημάδια που αξίζει να διερευνηθούν είναι:

• Συστηματική άρνηση για το σχολείο.
• Έντονο άγχος ή συχνά σωματικά ενοχλήματα.
• Σημαντική και παρατεταμένη πτώση στην επίδοση.
• Πλήρης αδυναμία οργάνωσης ακόμη και με καθοδήγηση.
• Επίμονες δυσκολίες στην ανάγνωση, στη γραφή ή στα Μαθηματικά.
• Μεγάλη αλλαγή στον ύπνο, στην όρεξη ή στη διάθεση.
• Κοινωνική απόσυρση ή ενδείξεις εκφοβισμού.
• Συχνές αρνητικές δηλώσεις για τον εαυτό του.

Ο εκπαιδευτικός, ο ειδικός παιδαγωγός ή ο ειδικός ψυχικής υγείας μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση της δυσκολίας. Η μετάβαση στο Γυμνάσιο μπορεί να κάνει πιο εμφανείς μαθησιακές δυσκολίες, ΔΕΠΥ ή άγχος που προηγουμένως αντισταθμίζονταν από τη δομή του Δημοτικού.

Συμπέρασμα

Ο πρώτος μήνας στην Α΄ Γυμνασίου αποτελεί μεγάλη αναπτυξιακή και εκπαιδευτική μετάβαση. Ο μαθητής δεν καλείται μόνο να μάθει περισσότερη ύλη. Πρέπει να οργανώνει πολλαπλές πληροφορίες, να προσαρμόζεται σε διαφορετικούς καθηγητές και να αναλαμβάνει μεγαλύτερη ευθύνη σε μια περίοδο σημαντικών κοινωνικών και σωματικών αλλαγών.

Η προσωρινή αποδιοργάνωση είναι συχνά αναμενόμενη. Εκείνο που βοηθά δεν είναι ο συνεχής έλεγχος, αλλά η διδασκαλία συγκεκριμένων συστημάτων: ένα σημείο καταγραφής, εβδομαδιαίος σχεδιασμός, μικρά βήματα μελέτης, ενεργητικές στρατηγικές και σταδιακή ανάληψη ευθύνης.

Το παιδί δεν χρειάζεται να αποδείξει από την πρώτη ημέρα ότι μπορεί να τα κάνει όλα μόνο του. Χρειάζεται να μάθει πώς γίνεται. Με σταθερή υποστήριξη, συνεργασία με το σχολείο και χρόνο προσαρμογής, μπορεί να μετατρέψει τη νέα καθημερινότητα από χαοτική εμπειρία σε ένα σύστημα που κατανοεί και διαχειρίζεται όλο και πιο αυτόνομα.

Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)

Είναι φυσιολογικό να πέσουν οι βαθμοί στην Α΄ Γυμνασίου;

Μια προσωρινή μεταβολή μπορεί να εμφανιστεί καθώς ο μαθητής προσαρμόζεται σε νέους τρόπους διδασκαλίας και αξιολόγησης. Χρειάζεται παρακολούθηση της πορείας και όχι πανικός για έναν βαθμό. Η σημαντική και παρατεταμένη πτώση χρειάζεται διερεύνηση.

Πόσο διαρκεί συνήθως η προσαρμογή στο Γυμνάσιο;

Ο χρόνος διαφέρει για κάθε παιδί. Πολλοί μαθητές εξοικειώνονται σταδιακά μέσα στις πρώτες εβδομάδες ή μήνες. Σημασία έχει να παρατηρείται πρόοδος στην οργάνωση, στη συναισθηματική άνεση και στη συμμετοχή.

Πρέπει να ελέγχω καθημερινά την τσάντα και τις εργασίες του;

Στην αρχή μπορεί να χρειάζεται σύντομος κοινός έλεγχος. Στόχος, όμως, είναι η σταδιακή μεταφορά της ευθύνης. Χρησιμοποιήστε λίστα ελέγχου και αφήστε το παιδί να εκτελεί τη διαδικασία, ενώ εσείς περιορίζετε σταδιακά την παρουσία σας.

Πόση ώρα πρέπει να διαβάζει ένας μαθητής της Α΄ Γυμνασίου;

Δεν υπάρχει μία διάρκεια κατάλληλη για όλους. Ο χρόνος εξαρτάται από την ύλη, τον τρόπο μελέτης και τις ανάγκες του μαθητή. Μεγαλύτερη σημασία έχει η συγκεντρωμένη, ενεργητική μελέτη με σαφείς στόχους και κατάλληλα διαλείμματα.

Τι κάνω αν αρνείται να συζητήσει για το σχολείο;

Αποφύγετε τις συνεχείς ερωτήσεις μόλις επιστρέψει. Δώστε χρόνο αποφόρτισης και επιλέξτε μια ήρεμη στιγμή. Χρησιμοποιήστε συγκεκριμένες, ουδέτερες ερωτήσεις και δείξτε ότι ενδιαφέρεστε και για τις σχέσεις και τα συναισθήματά του, όχι μόνο για τους βαθμούς.

Πότε πρέπει να ζητήσουμε βοήθεια από ειδικό;

Όταν η δυσκολία επιμένει, επιδεινώνεται ή συνοδεύεται από έντονο άγχος, σχολική άρνηση, κοινωνική απόσυρση, σημαντική πτώση επίδοσης ή σταθερές μαθησιακές δυσκολίες, είναι χρήσιμη η επικοινωνία με το σχολείο και η αξιολόγηση από κατάλληλο ειδικό.

Πρωτότυπο περιεχόμενο από την ομάδα συγγραφής του Upbility. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή αυτού του άρθρου, εν όλω ή εν μέρει, χωρίς αναφορά στον εκδότη.

Βιβλιογραφικές Αναφορές

1. Best, J. R., & Miller, P. H. A developmental perspective on executive function. Child Development, 2010.
2. Eccles, J. S., Midgley, C., Wigfield, A., Buchanan, C. M., Reuman, D., Flanagan, C., & Mac Iver, D. Development during adolescence: The impact of stage environment fit on young adolescents’ experiences in schools and in families. American Psychologist, 1993.
3. Evans, D., Borriello, G. A., & Field, A. P. A review of the academic and psychological impact of the transition to secondary education. Frontiers in Psychology, 2018.
4. Meltzer, L. Executive Function in Education: From Theory to Practice. Second Edition. Guilford Press, 2018.
5. Symonds, J., & Galton, M. Moving to the Next School at Age 10 to 14 Years: An International Review of Psychological Development at School Transition. Routledge, 2014.
6. Zimmerman, B. J. Becoming a self regulated learner: An overview. Theory Into Practice, 2002.